شراگيم عزيز
پدر بنده نيز از نويسنگان است محمدرضا محمدی پاشاک . اين جناب جمال مير صادقی و فرزند برومند دوره گرد ايشان مانی مير صادقی هم از آشنايان هستند . شما و سهيل خان مير صادقی (چه قدر مير صادقی ) هم اگر سری به وبلاگ پدر با نام اتاق داستان که در وبلاگ بنده لينک است بزنيد شايد موثر باشد و ما هم از اين رخوت بی مخاطبی قدری نجات دهيد . من هم در موسيقی فعالم اما امان از مردم هنر دوست و هنر پرور ايران . سر بزنيد . خوشحالمان می کنيد . اگر به لينک شدن تمايل داشتيد يا راحت تر بگويم راقب بوديد کامنت مرحمت بفرماييد

May 15, 2008 1:30 AM

خدا شما دو تا را برای هم نگه داره که از یه طرف همدیگه رو به گند میکشید . از یه طرف به هم نون قرض میدین . ما که بخیل نیستیم به ای هم پیر شین انشاءالله .

April 27, 2008 8:43 PM

سهیل جان بیخیال فدات شم...همینه که هست...! به قول معروف آبی ست که ریخته ست و سبویی ست شکسته...من نظرم را به همان فرمی که بلد بودم برایت نوشتم...بعد هم بحثهای بعدی را به همان فرمی که دیدی با تو کردم...حالا ناراحتی؟ بیخیال پسر جان...من معذرت میخواهم...اولش اگر میدانستم جریان به چنین جایی ختم میشود غلط میکردم رک و پوست کنده و آب نکشیده در مورد داستان و این کلاسهای داستان نویسی نظر بدهم...اصلا به من چه که تو میخواهی بروی کلاسهای عبدالقاسم میرباقری داستان نوشتن یاد بگیری...برو حالش رو ببر...!:)
به هر حال اگر بعد از این ماجراها بتوانیم همچنان دوست بمانیم (که امیدوارم اینگونه باشد) یعنی دیگر تا قیام قیامت مو لای درز رفاقتمان نخواهد رفت...اگر هم نه که فدای سرت...از قدیم گفته اند به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیار، که بر و بحر فراخ است و آدمی بسیار...بگرد یک رفیق دیگر بهتر و باحال تر از من پیدا کن...یک مدت که خودت بگردی برمیگردی تنگ دل خودم...میگویی نه؟ این گوی و این هم میدان...برو ببینم میخواهی با چه کسی بهتر از من رفاقت کنی...!
؛)

April 26, 2008 8:15 PM

واقعا مثل اینکه شما کار و زندگی ندارین نشستین چشمتون رو چسبوندین به مونیتور که تا یکیتون حرف زد اون یکی ضدحاله رو بزنه دور ازجون ما رو شماها یه حساب دیگه ای باز کرده بودیم کتابخونه ی عریض و طویل دلقک رو دیده بودیم و شرح کتاب خوندنهای تو رو هم از زبون خودت شنیده بودیم گفتیم اینا دیگه از خوبی و آقایی ! نوابغ وبلاگستان هستن . خدا رو شکر شماهم یکی هستین مثل ما یا بلکه هم .....

April 26, 2008 7:25 PM

وای خدا به داد برس ؛ مردهای گنده و اینقدر بچه بازی .جناب دلقک که مدام در حال دعوا و مرافعه با این و اونه اسم خودش رو هم گذاشته روانشناس . خدا به داد مریضهاش برسه اگه همه مثل خودش باشن .همین چند وقت پیش بود با اریک درگیر شده بود بعد نوبت دوست دخترش نازنین شد حالا هم دوست گرمابه و گلستانش شراگیم زند! شراگیم . تو هم دست کمی از دلقک نداری بحث کردن و درگیر شدن با خواننده هات حد و حساب نداره .من نمیدانم تو چیکار به کار اون داری که رفته کلاس داستان نویسی شاید یه نفر اینطوری استارتش زده بشه وبترکونه و بشه یکی مثل فهیمه رحیمی!..

April 26, 2008 7:18 PM

به رد پا : قربونت برم تقصير من فلک زده چی بوده اين وسط ؟ بحث از درپيت بودن داستان سهيل شروع ميشه و به درجه دو بودن مدرکش ختم ميشه !!! يعنی بايد می ايستادم نگاه می کردم ؟! خدايا حال آدم بد ميشه توی اين مملکت . من نمی فهمم اين که من بيچاره دلم خواسته حالا چند جلسه کلاس برم چه ارتباطی به ديگران داره ؟ مثل اين می مونه که تو دلت بخواد بری کلاس زبان . منم شروع کنم که نخير به هزار و يک دليل تو نرو کلاس ! بعدش هم تو حق نداری بگی توئی که از زبان به اندازه بچه کلاس اول نمی فهمی چی کار به کلاس زبان من داری ؟ مسخره نيست ؟

April 26, 2008 6:40 PM

ببين من فک می کنم شما دو تا اينجا گندشو دراورديد. اين چه طرز حرف زدن يا مثلا به قول خودتون بحث کردنه. و اين که اين جور حرف زدنها هم خواننده های تو شری جان و هم خواننده های سهيل رو می فراری میده فقط همين و احتمالا يه عده خاله زنک اساسی رو به جمع خواننده ها اضافه ميکنه. و شری از تو هم انتظار نداشتم به تذکر بجای من در مورد موضوع کم آوردن که البته لابد از مشغله زياده اون جوری جواب بدی و با اصطلاح گرفتی ما رو و ...اين چيزا جوابم کنی/ بحث انتقاد به سهيل که روشنه و هميشه تو وبلاگش نشون داده که از انتقاد خوشش نمياد و البته هر کسی می تونه نظر خودشو در مورد وبلاگش داشته باشه و اين به کسی مربوط نيست ولی تو که اين همه اهل تند جواب دادن به انتقادهای بقيه نبودی !!به هر حال قربون اون ظرفيت جفتتون برم ديگه اين همه خواننده های اينجا رو به فيض نرسونيد.

April 26, 2008 6:07 PM

اره عزيز جان اگر نمی دونی بدون که من هم در کنکور ورودی کارشناسی شاگرد اول بودم . هم در کل بچه های کارشناسی همدوره خودم شاگرد اول بودم . در کنکور فوق ليسانس شاگرد اول بودم . موقع اتمام فوق ليسانس هم بین بچه های همدوره شاگرد اول بودم . نهايتا اين ها ابدا مهم نيست . اين نکته ساده را سعی کن بفهمی . در مورد درجه يک و دو بودن من سازمان نظام روان شناسی ايران است که نظر می دهد . نه شراگيم زند . شراگیم زند در روان شناسی هم مثل خیلی از موارد دیگر مطلقا حق اظهار نظر ندارد .چرا ؟ به این دلیل ساده که از روان شناسی چیزی نمی فهمد روشن است ؟
نگاه کن اقائی که می فرمائی بحث بين من و تو تمام شده است . تنها گناه من اين بود که يک داستان نوشتم و گذاشتم توی وبلاگم . همين . خودم هم گفتم ملت اين اولين داستان من است و قطعا هم مزخرف است . فوری شروع کردی به يک سری جبهه گيری ها و عناد های بی معنی که خودت بهتر می دانی چرا ؟ و ادامه اين بحث کذائی تا اينجا....انتظار هم داشتی که من کوتاه بیایم . و کوتاه نیامدم . می دانی چرا ؟ چون جنابعالی را در این زمینه مطلقا صاحب نظر نمی دانم . چون سوادش را نداری که هیچ . بی غرضانه و با حسن نیت هم برخورد نمی کنی .
حالا هم می فرمائيد که بحث بين ما تمام شده است !! تمام شد بالاخره ؟ واقعا ؟ خدارو شکر !!

April 26, 2008 5:58 PM

سهیل جان بحث من و تو تمام شده است...تو خودت را روانشناس درجه یک میدانی...؟ بحثی نیست...من اشتباه کردم...قرار نیست اصلا در این موارد بحث کنیم...اگر واقعا روانشناس طراز اولی در سطح ایران هستی و برای جامعه روانشناسی ایران وزنه ای به حساب میایی...اگرآنقدر درگیر شغل و حرفه و به روز کردن دانش ت هستی که وقت سر خاراندن نداری...اگر دائما از این سمینار به آن سمینار و از این دانشگاه به آن دانشگاه دعوت میشوی...اگر صدها نفر منتظرند که تو بر رویشان کار بالینی انجام دهی و از ششماه جلوتر وقت میگیرند ..اگر همه ی فکر و ذکر تو خواندن مقالات جدید و اطلاع از روشهای جدید علم روانشناسی ست...اگر عاشق رشته ات هستی...و خلاصه اگر روانشناس درجه یکی هستی خب واقعا خوشحالم و بهت تبریک میگویم و معذرت میخواهم که تو را روانشناس درجه 2 خطاب کردم... یک روانشناس درجه 2 یعنی روانشناسی که در ردیف نخبگان و کله گنده های این رشته قرار ندارد...یعنی درجه یک و نامبر وان نیست...یعنی یک روانشناس معمولی و همطرار با خیلی دیگر از فارغ التحصیل های این رشته وخوب میدانی که این نه توهین است و نه چیزی غیر از واقعیت...اما حالا که اصرار داری در کار و حرفه خودت درجه یک هستی من هم قبول میکنم و حرفم را پس میگیرم...!ببه خدا یک درصد هم احتمال نمیدادم که در این زمینه هم بخواهی حساسیت به خرج بدهی و خونت به جوش بیاید...
به هر حال ممنونم که با مهربانی و دلسوزی تکانم دادی و بیدارم کردی...واقعا ممنونم... اگر اجازه بدهی این بحث را مختومه کنیم...! من قول میدهم همینجور بیدار باقی بمانم...!

April 26, 2008 5:29 PM

تبارک الله ! شری جان احساس کرده ای که يک مهندس برق درجه دو خواهی شد . بنابراين دانشگاه را ول کرده ای . لاجرم سهيل چون ادامه داده و مدرکش را گرفته يک روان شناس درجه دو است !! نه عزيز دلم . خودت هم می دانی . من فلک زده سه سال در يک رشته ديگر ( مهندسی عمران ) درس خوانده ام . بعد اخراج شدم . رفتم سربازی . به عنوان سرباز صفر . دوباره کنکور دادم . نهايتش شش سال دگر هم در دانشگاه بوده ام . حالا جنابعالی من را با خودت قياس می کنی و من هم مثل خودت می شوم درجه دو !! نه عزیز دلم من مجبور بودم درس بخوانم . به هزار و یک دلیل . مثل خیلی های دیگر که با جان کندن درس می خوانند . اره عزیز جان سر هر ترم من دلهره شهریه ام رو داشتم . خیلی راحت می تونستم یک نامه بنویسم به مامان جون و دلایل خودم را داشته باشم . اما ایستادم و ادامه دادم . برای همین برایم عجیب است که با مدرک دیپلم روی چه حسابی به من فوق لیسانس می گوئی درجه دو ؟ تو از کجا کیفیت کار من را دیده ای ؟ اصلا می فهمی کار کلینیکی یعنی چی ؟ پسرجان تو از روان شناسی چه می فهمی ؟ بابا تو حتی از فروید هم چیزی نمی دانی . با کدام استدلال می فهمی من درجه دو هستم ؟ لابد چون توی فیلم ها دیده ای که روان شناس ها خیلی مهربون هستند و هر مزخرفی بگوئی تایید می کنند و چون سهیل حرف هایت را قبول ندارد پس درجه دو است ؟ یعنی تو چون معتقد بودی مهندس درجه دو خواهی شد دانشگاه را کلا ول کرده ای و حالا چی ؟ یعنی حالا دیپلمه خوبی هستی ؟ پدرجان یک بار بهت گفتم دیپلم داری هزار بار جوابم را داده ای . اگر دیپلمه بودن انقدر وحشتناک است چرا درست را ادامه ندادی ؟ شری جان . قبلا همینجا نوشتم که مدرک داشتن دلیل بر چیزی نیست . منتهی دیگر اینجور نیست که بشود در مورد هر چیزی همینطور الکی و سطحی اظهار نظر کرد .
بعد اصرار داری که منطقی حرف می زنی و استلال هايت درست است !!!! یاللعجب !
حالا از اینها بگذریم . حرفت دقیقا درست است . تو احساسی برخورد می کنی و دقیقا به همین دلیل است که نگرانتم . بهتر از هرکسی می دانم تنها دلخوشی تو در زندگی این آرزو است که روزی نویسنده بزرگی بشوی . این را از همان اوایل اشنائی ام با تو می دانستم . به وضوح مشخص بود و هست که نویسندگی برای تو حکم یک دستگیره را دارد . چیزی که تو را روی اب نگه می دارد .
و دقیقا به همین دلیل است که می گویم بد جور اشتباه می کنی . می دانی چرا ؟ فرض تو بر این است که شراگیم در این زمینه استعدادی دارد ( احتمالا به دلیل این وبلاگ ) و بعد این که با سعی و کوشش هم پیشرفت خواهد کرد . سعی به تنهائی و گذشت زمان باعث می شود که شراگیم زند زمانی یک شاهکار به دنیای ادبیات ارائه کند . بسیار خوب . هیچ مشکلی نیست .
مشکل این جا است . که اگر به هر دلیلی . شراگیم نتواند این رویا را عملی کند . آن روز دقیقا آخرین روز زندگی شراگیم زند خواهد بود .
به همین دلیل است که از نقد شدن می ترسی . از نشان دادن داستان هایت ( البته اگر چیزی نوشته باشی ) می ترسی . بله عزیز من تو انقدر مغروری که هیچ کسی را هم انقدر قبول نداری که بالفرض چهار تا نکته ازش بپرسی . و من نمی دانم این غرور از کجا می آید ؟ لامصب تو که دیگر من یکی را نمی توانی گول بزنی . واقعا فکر می کنی من نمی فهمم سطح فکر شراگیم زند کجاست ؟
و همه این دلایل است که امروز من اصرار دارم روشت دربست غلط است . چون من هم می ترسم از آن روزی که با شکست مواجه شوی .
اره من همینم الان شاید به ایرج قادری شدن فکر کنم . به این دلیل ساده که می دانم مزه شکست خوردن چیست . ولی تو متاسفانه فکر می کنی زندگی یک فیلم سینمائی است که قهرمان بعد از کوشش و تلاش نهایتا موفق می شود .
اره پسرجان . من عصبانی می شوم چون بهتر از هرکسی می دانم شش هفت سال نشستن پشت نیمکت دانشگاه تا بتوانی فوق بگیری یعنی چی . ولی توئی که این چیزها را نمی فهمی . به هیچ عنوان نمی فهمی زمین خوردن یعنی چی . معنی شاگردی کردن را نمی فهمی . فکر می کنی در زندگی می شود هرچیزی را دور زد و به تشویق های چهارنفر خواننده وبلاگ دل خوش کرد .
لامصب . این دیگر مانیفیست و ادعای لیدری جامعه ایرانی نیست . تو حتی در این زمینه هم مدعی بودی . تو آمدی در این وبلاگت برای کل جامعه ایران تکلیف تعیین کردی . حتی یک بار هم از خودت نپرسیدی با کدام سواد ؟ با کدام پیشینه ؟ حتی یک بار از خودت نپرسیدی شراگیم زند چه کاره است ؟
پدرجان تو حتی اینجا آمدی روش زندگی من را زیر سئوال بردی و انقدر انصاف نداشتی که از خودت بپرسی پس من شراگیم چه کاره ام ؟ تخصصی دارم ؟ سن و سالی دارم ؟ تجربه ای دارم ؟ آخر من چه کاره ام ؟
همه چیز از نظر جنابعالی به همین سادگی است . نویسندگی . رهبری جامعه ایران و....
همه اشتباه فکر می کنند . هیچ کس نمی فهمد . جز شراگیم زند . پدرجان . تو جمال میرصادقی . ایرج قادری و...را مسخره می کنی . خودت کجای کاری ؟
لامصب انقدر لج بازی کردی . تا بالاخره من یکی مجبور شدم کمی تکانت بدهم از خواب رویا و توهم بیدار شوی . شری جان . رفیق من . عزیز من . کمی واقع بین باش . رویا داشتن لازمه زندگی است . هدف داشتن لازمه زندگی است . منتهی باید روشت با اهدافت بخواند . منتهی باید بفهمی بعضی چیزها را نمی شود میانبر زد . نمی شود دور زد . رشد کردن کند و بطئی است . باید شاگردی کرد . باید حرفهای همان میرصادقی و ایرج قادری های دنیای ادبیات را پذیرفت تا بالاخره به جائی رسید ...
باور کن همان مهیار شاهد است که من از همان ابتدای بحث می دانستم به اینجا می رسیم . منتهی احساس می کردم بالاخره یک نفر باید به تو واقعیت را بگوید . با این فرض که ناراحت می شوی . بالاخره یک نفر باید این چیزها را به تو می گفت . الان هم اصلا پشیمان نیستم . توهین کردی . ناراحت شدی . جایگاهت را فراموش کردی . عیب ندارد . عوضش چهار کلمه حرف حساب شنیدی . الان هم مطمئنم یک جوری قضیه را می پیچانی . یک جوری سهیل را به دشمنی و...متهم می کنی . عیب ندارد . این کار را هم بکن . عوضش جون اون مادرت کمی فکر کن . والسلام .

April 26, 2008 4:44 PM

سهیل جان...سوای این بحثها بگذار رک و راست بگویم که از حرفهای تو چه برداشت میکنم...(این چیزی که من میگویم ربطی به این بحث ندارد و نظر شخصی من است...یکجور حرف دل زدن است)...تو عشق به داستان نویسی نداری...تو عشق به ادبیات نداری...برای تو همین بدنه شدن هم در عالم نویسندگی کفایت میکند...همین ایرج قادری عالم ادبیات شدن هم برای تو ارضا کننده است...نویسندگی هم برای تو یک چیزیست مثل همین درسی که خوانده ای...که باید پله پله و حساب شده جلو بروی و در نهایت مدرکی بگیری...داستان نویسی برایت یک اتیکت است که بر دیگر اتیکت هایت اضافه کنی...سهیل جان...این عین واقعیت است...تو عاشق نوشتن نیستی...برای همین است که به من میگویی که احساسی برخورد میکنم...مگر میشود در این مقولات بدون احساس اظهار نظر کنم؟همه ی لذت زندگی من...همه قشنگی زندگی من...همه ی ان چیزی که داشتم و دارم همین کتابهاست...همین خواندن ها و نوشتن هاست...همین ادبیات است...درست است...من هرچه گفته ام از روی احساس بوده است...هرکاری هم که در زندگی ام کرده ام از روی احساس بوده است...تو با من فرق داری...اگر امروز سرت را بالا میگیری و از تحصیلاتت دم میزنی و من را "دیپلمه" خطاب میکنی به خاطر این است که تو حسابگر بوده ای و من احساسی...تو به چیزهایی رضایت داده ای که من نمیتوانستم با ان چیزها سر خودم را گرم کنم...وقتی من تصمیم گرفتم دانشگاه را ول کنم همان شب نامه ای برای مادرم نوشتم که علتش را برای او توضیح دادم...((((تک تک جملات ان نامه فرق بین من و توست...)))) من نمیخواستم یک مهندس برق درجه ی دو باشم...اما تو به روانشناس درجه ی دو بودن راضی شده ای...به در هفته دو ساعت کار نیم بند کردن رضایت داده ای...ولی من نخواستم اینچنین باشم...وقتی متوجه این موضوع شدم که سه سال بود در دانشگاه وقتم را تلف کرده بودم...ولی تصمیمم را گرفتم و آمدم بیرون...حتی به دنبال گرفتن مدرک فوق دیپلمم هم نرفتم...اما دنیای تو دنیای دیگریست...شاید در نهایت تو موفق تر از من باشی...شاید بیست سال دیگر من را ببینی و با کنایه و غرور بگویی که فلانی من الان سه تا کتاب چاپ شده دارم...تو چه داری؟ و من سرم را بیندازم پایین و بگویم: "هیچ...ترجیح دادم ارتباطم با عالم ادبیات این باشد که همچنان خواننده آثار درجه اول ادبی باقی بمانم... چون هنوز توانایی نوشتن یک اثر درجه یک ادبی را پیدا نکرده ام..."آن روز احتمالا همه ی توشه ی من سه تا کتاب سوخته شده است...کتابهایی که خودم سوزانده ام چون با تعاریف من از داستان و ادبیات جور در نمی آمده...یا کتابهایی که نیمه کاره رهایشان کرده ام چون مطابق ایده آل های من پیش نمیرفته اند...سهیل جان خلاصه ی بحث من و تو همین است...همه ی فرق بین من و تو همین است... باقی همه حرف بیهوده است...!

April 26, 2008 3:31 PM

سهیل جان: (شماره ۵۶)
میگویی وقتی من هیچ تجربه ای در داستان نویسی ندارم میروم پیش یک نفر که بهتر از من بلد است...این را به عنوان یکی از همان بدیهیاتی بیان میکنی که مو لای درزش نمیرود و مخالفت با آن اسباب خنده ات میشود...یعنی انگار قاعده و قانون کار همین است و هیچ کسی هم که سرش به تنش بیارزد در این مورد اختلاف نظر ندارد و اگر کسی هم غیر از این چیزی بگوید بی سواد است و حرف خنده داری زده است...درست مثل اینکه بگوید دو بعلاوه دو میشود هشت...!
من میگویم این یک نظریه در مورد آموزش داستان نویسی ست...هستند کسانی که بسیار هم بیشتر از من و جنابعالی کتاب خوانده اند و داستان خوانده اند و داستان نوشته اند و با چنین چیزی که داستان نویسی از طریق شاگردی کردن در محضر اساتید منتقل میشود مخالفند ... داستان نویسی مکانیکی نیست که برای یاد گرفتنش حتما باید بروی وردست استاد کار...!...آن مثال آتشفشان را که به نظرت صرفا یک تعبیر شاعرانه! آمد اگر درست بخوانی و درست بفهمی متوجه میشوی که از نظر من پروسه نویسندگی چگونه میتواند باشد...قرار نیست که هربار که تو خودت را به نشنیدن میزنی من دوباره همان مطالب را تکرار کنم...
دردسرت ندهم...بحث ما خیلی ساده است...من به این کلاسها اعتقادی ندارم...معتقدم اگر کسی جوهر و جنم و استعدادش را داشته باشد...اگر کسی عشقش را داشته باشد...اگر کسی آنقدر خوانده باشد که به آستانه نویسندگی رسیده باشد...اگر کسی به درجه ای برسد که حس کند اکنون دیگر وقت نوشتن است...اگر کسی ناگزیر به نوشتن باشد...آنگاه خودش و فقط خودش بهترین و تنها مرجع ذیصلاح برای نقد داستان هایش خواهد بود...در مقوله ای که انقدر حسی و درونی ست نمیشود گوش به باید ها و نباید ها و سلایق دیگران داد...دقت کن که این چیزی که من میگویم برای یک آدم رشد یافته است...روی صحبت من خانوم های خانه داری نیست که هوس شرکت در اینگونه کلاسها را میکنند بدون اینکه به عمرشان بیست تا کتاب خوانده باشند...طرف صحبت من کسی ست که ادعای این را دارد که در کتابخانه اش کلی کتاب خوانده شده دارد...اگر بعد از اینهمه سال و اینهمه خواندن هنوز محتاج این باشی که دیگری به تو بگوید چه چیزی غلط است و چه چیزی درست...محتاج این باشی که ضعفهای به این فاحشی را دیگری به تو گوشزد کند...محتاج این باشی که دیگری به توب گوید یک داستان خوب چگونه باید باشد...آنگاه باید به ضریب هوشی و توان ذهنی خودت شک کنی...

April 26, 2008 3:28 PM

و اینکه می گی کسی که حتی یک کلمه ی چاپ شده نداره نظرش قابل استناد نیست هم قبول ندارم.( با اصل موضوع موافقم البته.اینکه کسی که نوشته ی چاپ شده ای داره صاحب نظر تره به خاطر اینکه نشون دهنده ی تجربه شه که اینکه حداقل سعی کرده یکبار بنویسه علاوه بر خوندن.)اما اینطور که تو می گی ممکنه من آدم کاملا بی مطالعه ای باشم بدون هیچ نوع اطلاعی از ادبیات و سر جمع چهارتا کتاب درست حسابی نخونده باشم، اما سه جلد رمان عاشقانه ! از این ها که به هرحال وجود دارن تا رنگ زرد هم به مجموع رنگ های ادبی اضافه بشه، چاپ کردم.حرف من برات سندیت بیشتری خواهد داشت یا کسی که کتابی ننوشته اما مطالعه ی ادبی داره.نویسنده ها رو می شناسه، از سبک های مختلف داستان نویسی خبر داره...؟ نمی گم اصلا شراگیم این ها هست ها.باز شما کتابخونه ی هم رو دیدید ما که به جز عکس کتابخونه ی تو، عکس یک جلد کتاب هم توی وبلاگ شراگیم ندیدیم!  فقط می خوام بگم این چیزی که می گی به نظر من به این صورت کامل نیست.
با بقیه ی صحبت هات درباره ی اهمیت کلاس رفتن و نقد شدن توسط بقیه موافقم من هم.کلا به نظرم مهیار خیلی خوب بحث کرده در این باره.موافق و مخالف رو گفته.اینکه حکم کلی نیست...و بستگی داره.

April 26, 2008 2:49 PM

به نظرم هرکسی کامنت های این پست رو بخونه به خوبی متوجه می شه که این فضای یک بحث نیست.
اتفاقا همین امروز صبح یک ایمیل جالب داشتم از طرف کسی که چند وبلاگ و کامنت هاش رو ( پیرامون یک بحث خاص) تحلیل کرده بود و با نمودار و توضیح فرستاده بود.در پایان گفته بود کسانی که در آمریکا فارغ التحصیل می شن در پایان دوره مجبور به گذراندن یک امتحان ...GRE? درست خاطرم نیست...می شن که در اون ازشون خواسته می شه درباره ی یک موضوع، موضعی رو اتخاذ کنن و بعد از انتخابشون دفاع کنن.قصد شیوه ی استدلال کردن و توضیح دادنه.چیزی که توی آموزش های ما جایی نداره.خیلی خوشحالم که این ایمیل امروز صبح برای من اومد تا من امروز بعد از ظهر ازش نقل قول بیارم! 
خواستم بگم کامنت هایی که اینجا هستن کاملا نشون می دن که کی از کوره در رفته.علی رغم اینکه اینقدر به نظر فضای اینجا شخصی شده که دیگه کامنت دادن فضولی و دخالت محسوب می شه، اما چون یه جای عمومی منتشر شده، چون هردوتون خواننده های خودتون رو دارید ( خیلی هم مشترک) خواستم این رو بگم که سهیل جان هرچقدر بگی نرنجیدی یا ناراحت نشدی اما نوع سخن گفتنت نشون می ده که عصبانی هستی.همین اصل پستی که شراگیم نوشته، و کامنت های وبلاگ خودت، ببین چطور جواب دادی، چقدر منطقی، چقدر صبور، و حالا چطور سعی می کنی برای خونسرد نشون دادن خودت از توهین استفاده کنی.به نظرم مهیار هم موضعی مثل تو داشته.حالا بیان مهیار رو با خودت مقایسه کن...
و یک چیزی که در استدلالت باهاش مخالفم، این بدیهیاتیه که برای یلدا هم توضیح دادی.به نظرم این چیزی که گفتی برداشت شخصی تو هست.مثلا من اصلا فکر نکردم شراگیم گفته نباید هرگز تمرین کرد یا هیچکدوم از غول های ادبیات کار ضعیف نداشته ن...نگفته هم داشتن البته.اصلا در این باره حرف نزده !  اما اینکه می یای می گی باید تمرین کرد و این یک اصل بدیهیه درش شکی نیست.ولی خلافش رو من در متن شراگیم نمی بینم بنابراین این امتیاز مثبتی نیست برای تو که بگی بدیهیات بحث کردن ندارن.
=>

April 26, 2008 2:47 PM

پدر جان . يلدا جان . مسئله بديهی را می خواهی برايت روشن کنم ؟ ببين اقا جان ! دوباره برايت تکرار می کنم ! وقتی من هيچ تجربه ای در داستان نويسی ندارم می روم پيش يک نفر که بهتر از من بلد است . انقدر تمرين می کنم و آزمون و خطا تا بالاخره من هم ياد بگيرم داستان بنويسم . با توجه به اين نکته که هر کسی از جمله من در حد خودش رشد می کند . بحثی نيست ؟ روشن است ؟ برعکس وقتی من بدون کمترين تجربه ای . بدون این که شناخت درستی از ادبیات داشته باشم .فقط با اين توهم دست به گريبان باشم که ادبيات فقط در معدود شاهکارها خلاصه می شود و نويسندگان اين شاهکارها کلاس نرفته اند . پس من هم نمی روم قضيه بيشتر به طنز و شوخی شبيه می شود . نکته روشن است ؟ چيزی اين وسط از قلم افتاده ؟
نگاه کن به کامنت شماره چهل و پنج . پدرجان وقتی تو هنوز نمی توانی یک داستان کوچولو بنویسی . وقتی تا به حال یک کلمه چاپ شده نداری . بحثت بر سر اساتید و اثار ماندگار ادبیات مضحک است . پیشرفت تدریجی است . مگر نویسندگان بزرگ خلق الساعه تولید شده اند ؟ من با دیگران کاری ندارم . من ترجیح می دهم استعداد و ..را در عمل به خودم ثابت کنم . من به خودم می گویم حتی اگر شبیه یکی از همین نویسندگان معمولی هم بشوم خیلی خوب است . چرا ؟ چون هنوز در ابتدای کارم . مگر من که هستم که ادعای تولستوی شدن داشته باشم ؟ بله عزیز من . اول مثل یک نویسنده متوسط می نویسی . اگر بقیه تو را در همین حد قبول کردند . اگر استعداد همین را هم داشته باشی . بعدا به تدریج رشد خواهی کرد . بابا جان هیتلر خدا بیامرز هم یک زمانی گروهبان دو بوده است ! رشد کردن تدریجی است . من می دانم اگر مدام به خودم تلقین کنم که نابغه هستم فردا سر اولین شکست جزئی به کلی نابود می شوم . ترجیح می دهم تصور کنم هنوز هیچی نیستم هنوز چیزی معلوم نیست . من کار خودم را می کنم . یا بعدا موفق می شوم و یا خیر . وگرنه این که من بنشینم برای جنابعالی بگویم به نظر من کتاب داستان های دوشنبه چرند است و انسان باید اثار ماندگار خلق کند تو هم به ریش من می خندی که خدا پدرت را بیامرزد . تو ببین می تونی یکی از همین داستان های دوشنبه را بنویسی ؟ قاچ زین با بچسب سواری پیشکشت !

April 26, 2008 12:04 PM

عجب بحث جالبی شده است!من فکر نمیکنم شراگیم هیچ چیز بدیهی و مسلمی را زیر سوال برده باشد.اتفاقا همانطور که در یکی از جوابهایش اشاره کرده بود همان اساتید این فن- یا به قول سهیل حرفه ای هایی که حرفشان حجت است - هم گاهی نظراتی کاملا در تقابل با یکدیگر در این خصوص دارند.یعنی اگر قرارر به استناد به حرفهای بزرگان صحنه ادبیات باشد هیچ ارجحیتی ندارد که مقلد !موافقین با کلاسهای داستاننویسی باشیم و یا مخالفینش.من متوجه نمیشوم این بدیهیاتی که دلقک دائم دائم در کامنتهایش تکرار میکند را از کجا و بر اساس چه اصل و منطقی اینقدر بدیهی میداند؟؟

April 26, 2008 11:41 AM

شری جان اتفاقا آمده بودم بحث کنم . چه نيازی به گرفتن انتقام بود ؟ اگر می خواستم انتقام بگيرم که تو همان کامنت اول از کوره در ميرفتی و دم از اتيکت و کلاس و شخصيت می زدی !
برای من عجيب بود که بر سر يک سری مسائل بديهی و مشخص بايد مدام با تو بحث می کردم بدون اين که کوچکترين نتيجه ای گرفته شود . نگاهی بينداز به فرمايشاتت . همين کامنت انتهائی و اين ادعای مضحک که فرمودی مسئله اصلی شاهکارهای دنيای ادبيات هستند وگرنه نويسنده های متوسط که اصلا ارزش بحث کردن ندارند !!
جالب است که دعوای سهيل و شراگيم بی تجربه و بدون حتی يک نوشته چاپ شده شاهکارهای دنيای ادبيات است !!!
نه عزيز من . باور کن نمی توانم جلوی خنده ام را بگيرم . چطور ممکن است تا این حد ساده انگارانه فکر کرد و چنين نتايج غريبی گرفت ؟ واقعا چطور می شود بنشينم و دم از شاهکارهای ادبيات بزنم و اين که کلاس نرفته اند پس من هم نمی روم ؟!
شری جان فرمايشات کلی و بی معنی را هرکسی بلد است . منتهی خيلی ها به اين تیپ فرمايشات نمی گويند بحث ! بلکه اسم ديگری دارد که خودت بهتر می دانی ....
به جنابعالی توصيه می کنم واقع گراتر از اين حرفها باشی . حالا يکی مثل من وقت می گذرد و سر اين مسائل پيش و پا افتاده با تو بحث می کند . بقيه شايد تا اين حد مهربان نباشند . خيلی ساده راهش را می کشد و می رود . هيچ جای دنيا کسی مدعی نيست که روزهای هفته به ترتیب شنبه و چهارشنبه و دوشنبه هستند ! اگر کسی هم چنين ادعائی کرد مطمئن باش کسی با او سر ترتيب روزها بحث نمی کند ! اسم چنین چیزهائی بدیهیات است و نیازی به بحث ندارد .
والسلام .

April 26, 2008 10:32 AM

مهیار جان(شماره ۴۹-۵۰-۵۱-و ۵۲):
از آنجا که گفتی جوابم را نمیخوانی معلوم است که خیلی برای نوشتن این سطور وقت گذاشته ای و فکر میکنی به هر حال حرف دیگری نمانده است که بخواهی بشنوی و یا بزنی...خب من هم دردسرت نمیدهم و قسمتهایی از نوشته ات را که دوست دارم بیشتر در موردش حرف بزنیم موکول میکنم به زمانی که دیدمت که اگر دوست داشتی در موردش بحث کنیم (گفته بودی جواب من را نمیخوانی...نگفته بودی که گوش هم نمیدهی!)
اما باید به خاطر وقتی که گذاشتی...به خاطر اینکه مطالب را درست و کامل و دقیق خواندی و جایی حرفی به دلخواهت در دهان من نگذاشتی..به خاطر انصافی که داشتی....و همچنین به خاطر صداقت و صراحت کلامت ازت تشکر کنم...
موافقم که تند رفتم و در زمینه ای حکم کلی صادر کردم که همیشه میشود در ان زمینه استثناء هایی را به عنوان نقض حکم مثال آورد...شاید بحث من بی نقص میشد اگر به جای واژه ی "هر" از "اغلب" و به جای "هیچ" از "به ندرت" استفاده میکردم...
به هر حال ازت ممنونم...متاسفانه از امروز دوباره بعد از یکهفته تعطیلی (هفته ی پیش کلا کارخانه ما تعطیل بود و من فقط صبح ها شرکت میرفتم...) مجددا کار دو شیفته ی من شروع میشود و احتمالا فرصتی برای ادامه دادن این قبیل بحث ها ندارم...البته دیگر نیازی هم نیست...خوشبختانه کامنت تو در مقام کسی که با طرز فکر من مخالف است آنقدر کامل و منطقی و به دور ازحاشیه بود که به راحتی میتوانستیم به یک جمعبندی مشخصی برسیم...(حیف که نه تو قصد داری وارد بحث شوی و نه من فرصت جواب دادن مفصل را به قصد نزدیکتر شدن به یک دیدگاه واحد دارم)...
ولی مطمئن باش اگر این بحث ادامه پیدا میکرد حرفهای خوبی که ارزش گفته شدن و شنیده شدن داشت از دلش در می آمد...جو بحث تا به حال (به خاطر همان مساله ی حاشیه ای) به گونه ای بود که انتظار نزدیک شدن به هیچ نتیجه مشترکی نمیرفت...صادقانه بگویم سهیل نیامده بود که بحث کند...امده بود انتقام بگیرد و برای این کار هم هر حرف نگفته ای را در دهان من میگذاشت و هر جا که لازم میدید به میل خودش با برداشتهای چپ اندر قیچی از حرفهای من شروع میکرد روی مانور دادن روی مسائلی که اصلا حرف من نبود(مثل همین قضیه پروست که هنوز هم در حال تکرارش است) و یا چشمهایش را میبست و شبهاتی را تکرار میکرد که من مکررا و مکررا جوابش را داده بودم...(مثلا سر همین صاحب نظر بودن و یا نبودن و حرفه ای بودن و یا نبودن که جوری جواب میداد که انگار اصلا حرفهای من را نخوانده است)...به هر حال هرچه بود سهیل برای بحث کردن نیامده بود...و طبیعی هم بود که تا کدورت و رنجشش رفع نشود بحث ما به جایی نرسد...
حالا هرچه بود گذشته...من حرفهای خودم را زدم و کامنتهای سهیل هم مشخص است...قصدم باز کردن دوباره این بحث نیست که واقعا دیگر فرصتش را ندارم...هرکس بخواهد میتواند با خواندن همین کامنتها و بدون توجه به ادعاهای من و یا سهیل که چه کسی درست و منطقی بحث میکرد خودش قضاوت کند...
به هر حال از وقتی که گذاشته ای و نظر خوبی که داده ای ممنونم...:)

April 26, 2008 7:20 AM

ولی در مورد شخص خود تو شراگیم خان زند عزیز نمی دانم چرا احساس خود من هم این است که کلاس نویسندگی چندان به کارت نمی آید و اگر به تنهایی شروع به داستان نوشتن کنی هم می توانی جواب بگیری. اما این به این معنا نیست که حس من درست باشد خدا را چه دیدی شاید هم اگر مدتی یک کلاس را تجربه کردی خیلی هم به کارت امد . من فقط حس خودم را می گویم خواهش می کنم دقت کن حس ام را می گویم نه اعتقاد ام را .
حالا اگر در نظر بگیریم که حس من درست باشد باز هم خودت خوب می دانی نظرم در مورد تو چیست . قبلا به خودت گفتم نه تنها نویسندگی بلکه هر هنری نیاز به آموختن و از آن مهم تر تمرین دارد . حالا یک نفر این آموزش را خودش با خواندن و مطالعه و تجربه کسب می کند یک نفر می رود کلاس که باید خیلی مواظب باشد در آن کلاس استاد آموختنی ها را با عقاید شخص خودش تلفیق نکند و به خوردش ندهد . و البته تمرین حتی از آموختن هم مهم تر و حیاتی تر است تا ان جا که یکی از بخش های جدا نشدنی نویسنده شدن نوشتن دیوانه وار داستان و رمان و ... است . ای کاش می دانستی نویسنده ای که تا به حال ده رمان و مجموعه داستان از خودش به چاپ رسانده چند برابر مطالب چاپ شده اش رمان و داستان دارد که حواله سطل زباله کرده است . بعد صد سال کتاب خواندن و وبلاگ نوشتن ممکن است بهترین بلاگر دنیا بشوی اما داستانهایی که شروع به نوشتنشان می کنی همان مزخرفی خواهند بود که امروز اگر شروع به داستان نوشتن کنی با دهانی باز و چهره ای متعجب به آنها می نگری . همان چهره متحیری که تمامی نویسنده های دنیا چه مطرح و صاحب شاهکار ادبی و چه کوچک از دیرباز تا به امروز سالها و حتی تمامی دهه اول داستان نویسیشان را با آن سپری کردند و حیرت کردند از این که چطورو چگونه چنین مزخرفاتی از قلمشان خارج می شود .
من هم اگر صد سال کتاب بخوانم و در جراید قلم بفرسایم اما داستان ننویسم که مبادا از مزخرفاتی که نوشته ام حالم به هم بخورد و منتظر باشم تا یک روز آپاندیس شاهکارنوشتنم عود کند تا بنشینم و یک شاهکار ادبی بنویسم ممکن است بشوم مسعود بهنود و یا محمد قوچانی اما هیچ وقت همین جمال میرصادقی هم نخواهم شد .
من اینها را ننوشتم که با هم وارد بحث بشویم نوشته ام که در موردشان فکر کنی .
امید وارم برای این حرفهایم جوابی ندهی . اگر جواب بدهی نه جوابت را می خوانم و نه با تو وارد بحث می شوم . صادقانه بگویم احساس می کنم در زمینه نوشتن برای خودت یک پیله تنیده ای و خودت را اسیر باید ها و نباید هایی کرده ای که بی معنی است و حقیقی نیست ورودی های فکرت را هم در مقابل عقاید دیگر بسته ای و اصرار بر آن داری که فقط خروجی بدهی و ملت هم بپذیرند . (میدانی چرا ننوشتم : در مقابل هر عقیده دیگر بسته ای و تنها اصرار .... ؟ برای آن که استفاده از هر و تنها در این جا باعث می شود نوشته اغراق آمیز و غیر حقیقی به نظر بیاید در نتیجه تاثیر خودش را به عنوان یک عقیده جدی و قابل اعتماد در ذهن خواننده تا حدود زیادی از دست می دهد تا به حال چنین چیزی را در نوشتن داستان تجربه کرده ای ؟ )

تا کسی هم چیزی می گوید به هزار راه مختلف به در و دیوار می کوبی و توجیه می کنی دست به توجیه کردنت متاسفانه خیلی خوب است . ببخشید که این قدر بی پرده نظر دادم می دانم که ناراحت نمی شوی و درک می کنی همان طور که تو برای سهیل دل می سوزانی و ناراحت می شوی از این که استعداد اش حرام شود من هم برای تو ناراحت می شوم اگر این استعداد خوب را با دست روی دست گذاشتن و بازی با کلمات برای برنده بیرون آمدن از بحثهای بی اهمیت حرام کنی .

April 26, 2008 4:01 AM

به نظر من وقتی خود سهیل اعتقاد دارد که کلاس تاثر گذار بوده کافیست و نشان می دهد برای شخص سهیل کلاس داستان حداقل تا یک مقطع نا معلوم جواب می دهد . و به نظر من هم برای شخص سهیل به دو دلیل مفید است اول این که بالاخره مجبور می شود داستان بنویسد و دوم این که با شرکت در کلاس میر صادقی به نوعی خودش را به فضا و راه ادبیات وصل می کند . همین برای سهیلی که تا به حال ارتباط چندانی با جامعه ادبی نداشته خیلی مفید است و یکی از دلایل من هم برای کلاس نرفتن دقیقا همین است . من چه بخواهم چه نخواهم در جامعه ادبی حضور دارم و یک جایی در این مسیر تالاپی افتادم و شروع کردم به طی کردن این مسیر هر روز و حتی هر شب با این فضا در ارتباطم و به قول معروف بده بستان دارم . مثلا همین دیروز در حال نوشتن یکی از فصل های داستانم احساس کردم فعل بود خیلی زیاد شده هر کاری هم می کردم نمی توانستم زمان آن قسمت از داستان را عوض کنم . باید همان زمان را استفاده می کردم . خوب چی کار کردم ؟ زنگ زدم به همین میرصادقی و محمد علی و بی نیاز و چهلتن که کلاس داستان نویسی دارند و مشورت کردم و مشکلم هم کاملا حل شد . اصلا به یکی مثل دولت آبادی یا سیمین دانشور زنگ نزدم چون با وجود این که این دو نویسندگان بزرگ تری هستند و ممکن بود راهنمایی های خیلی بهتری هم بکنند اما بعید می دانم در فهمیدن دقیق و درست مشکل من موفق باشند چون احتمالش خیلی زیاد است که برای خودشان تا به حال چنین مشکلی پیش نیامده باشد اما برای آن چهار نویسنده جوان تر که کلاس دارند اگر هم چنین مشکلی پیش نیامده باشد احتمالش خیلی زیاد است که برای شاگردانشان پیش آمده باشد و دقیقا می توانند بفهمند در چه چیزی از کجای کار گیر کرده ام .

April 26, 2008 3:58 AM

یک اشتباه خیلی بزرگ در این استدلال تو نهفته است و آن هم این است که مقایسه کردن داستان ،رمان داستان کوتاه ، داستانک و.... با مقاله ، نقد ، یاد داشت و به خصوص با پست وبلاگ همان قدر بی خردانه است که بگویی فلانی چون خوب دوچرخه سواری می کند پس حتما با ماشین هم خیلی خوب می راند و یا برعکس .
اصلا این اشتباه را نکن یک نفر ممکن است خیلی خوب پست بلاگ بنویسد و یا مقاله ها و گزارشهای خیلی خوبی بنویسد اما این به آن معنی نیست که می تواند آثار ادبی خوبی هم بنویسد . شراگیم قضیه داستان و نویسندگی کاملا با قضیه پست وبلاگ ، گزارش، مطالب ژورنالیستی و... فرق دارد . تا ننشینی و یک سال روی داستان خوب نوشتن زور نزنی نمی فهمی من چی می گم . اشتباه تو همینه که بر اساس پست های سهیل انتظار داشتی الان یک داستان خوب و یا دست کم متوسط را به عنوان اولین کارش ببینی اما من از همان اول هم اطمینان داشتم با یک کار کج و ماوج رو به رو خواهم شد . چون این موضوع را تا به حال هزار بار دیدم و بارها خودم تجربه کردم .

April 26, 2008 3:56 AM

خوب ببینید بچه ها من این بحث را از همان دیروز یعنی از پنجشنبه دیدم و تا به این جا هم مو به مو پی گیر بوده ام . اما هیچ نظری ندادم به خاطر این که اولا تا به حال کلاس های داستان نویسی را تجربه نکرده ام و دوما عقیده ای بر صادر کردن یک حکم کلی و پیچیدن یک نسخه عمومی برای همه آدم ها ندارم .
شخصا عقیده ای به کلاس داستان نویسی آن هم به سبک ایرانی ندارم . بله آقای سهیل خان خیلی از نویسنده های مطرح امروز دنیا به خصوص در آمریکا حاصل تحصیل در نویسندگی هستند اما آن کجا و این کجا .
اما وقتی می گویم شخصا عقیده ندارم منظورم این است که برای شخص خودم به کلاس داستان نویسی عقیده ای ندارم و به نظرم نه تنها شراگیم بلکه خود چخوف هم به هیچ عنوان نمی تواند در این مورد حکم عمومی و کلی صادر کند . هر آدمی طبیعت و شرایط خاص خودش را دارد . در میان همین نسل نویسنده های امروز ایران هستند کسانی که محصول همین کلاسها هستند و می توان به آینده آنها خیلی هم امید وار بود و حتی بعضی از این نویسندگان در حال حاضر کتاب ها و داستان هایی را به جامعه کتاب خوان عرضه کرده اند که آثار خوبی به حساب می آیند نمونه بارز آن علی رضا محمودی ایرانمهر است که داستانش جایزه اول بهرام صادقی را از آن خود کرد . و آن داستان در محافل ادبی به نوعی در شمایل یک شاهکار رخ نمایی می کند . اصلا شراگیم خان چرا راه دور برویم همان کتاب داستان هایی از برلین مگر حاصل کار کلاس عباس معروفی نیست ؟ همانی که خانم روانی پور زد توی سرت و ازت گرفت و دادش به من یادته که ؟ (آه یاد آوریش هم کلی به من حال می ده جان تو )
اما خوب همین کلاس های نویسندگی هم به میزان زیادی خروجی های زائد و مزخرف دارند . لذا این تنها بستگی به این دارد که طبیعت و شرایط یک آدم چگونه باشد .
من کلاس را برای خودم قبول ندارم و نمی پسندم چون احساس می کنم نیازی به مطالبی که در این کلاس ها می گویند ندارم . اما به هیچ عنوان معتقد نیستم نویسنده ای که خودش چیزی نشده شاگردانش هم حتما در حد خودش می شوند .
شراگیم من با تو موافقم که داستان سهیل ابدا و اصلا در حد بدترین پست وبلاگش هم نیست و باز هم با تو موافقم که مثل آشپزی از صبح تا ظهر نشسته و یک داستان بار گذاشته و تمام . اما بر عکس تو انتظاری به جز این نداشتم .

April 26, 2008 3:53 AM

ای خداوند رحمان و رحيم ! ببينم يعنی تو معتقدی طرف يک کاره و بدون تمرين و تجربه می تواند شاهکار خلق کند ؟! يعنی به نظرت امثال همين پروست هيچ نوشته بدی نداشته اند ؟ ناگهان برداشته اند شاهکار خلق کرده اند ؟ ببينم تو تا به حال کار ضعيف از نويسندگان بزرگ نخوانده ای ؟ همين هدايت کار ضعيف ندارد ؟ بابا جان اين بديهی است که هرکسی به تدريج و در طول زمان به شرط داشتن پشتکار بهتر می شود . وگرنه هيچ کسی از همان اول کار قادر به خلق شاهکار نيست . همين نويسندگان کتاب دوشنبه قطعا اگر پشتکار داشته باشند کار بعدی آنها خيلی بهتر خواهد بود . ببينم يعنی پست اول خودت در همين وبلاگ با پست هائی که الان می نويسی تفاوتی ندارد ؟ يعنی الان بهتر نمی نويسی ؟ پدرجان چه اجباری داری که حرف زور بزنی ؟ چرا من را مجبور می کنی سر موضوعات بديهی با تو بحث بکنم ؟ اين چيزها را بچه سه ساله هم می فهمد . به پير به پيغمبر پيشرفت تدريجی است . هيچ کس هم يک کاره نمی تواند شاهکار خلق کند . اصلا مگر همه نويسنده هاي دنيا شاهکار می نويسند ؟ در يک کتابفروشی چه درصدی از کتابها شاهکار است ؟ يعنی ادبيات بدنه نداريم ؟ ادبيات عامه پسند نداريم ؟ يا به نظر شراگيم زند هر نويسنده ای بايد بينوايان و دون کيشوت و ..بنويسد ؟ قطعا نويسنده های کتاب دوشنبه هم اگر ادامه بدهند پيشرفت خواهند کرد . جنابعالی هم همينطور .

April 26, 2008 1:02 AM

نه عزيز من بحث ما که سر قرمساقی جنابعالی نبود ! این که احتیاج به بحث ندارد ! وسط بحث برداشتی می نويسی سهيل خان احترام خودت را داشته باش ! دم از جنبه و اين حرفها می زنی ؟! توئی که برميداری وسط بحث اين مزخرفات رو برای من رديف می کنی من هم فرض را بر رنجش شراگيم می گذارم و می گويم توئی که برای من بذله گوئی می کنی و پست می نويسی ظرفيت چهارتا جواب رو هم داشته باش . حالا باز طبق معمول داری حاشيه میری که چرا سهیل سر قرمساق بودن شراگیم بحث می کند !! نه عزيز من در اين مورد بحثی نيست . موضوع سر کلاس داستان نويسی بود که همچنان معتقدم فرمايشاتت شکمی است . دليل جديدی داری بفرما ( فقط جون مادرت دست از سر پروست مادر مرده بردار ) ..

April 26, 2008 12:44 AM

تست

April 26, 2008 12:41 AM

دلقک جان: (شماره ۴۳)
من کی گفتم مزخرف است...؟ یه کم با دقت بخوان ببین من چه نوشته ام...نوشته ام "در حد همان کتاب دوشنبه است" و ادامه داده ام" بحث بر سر این نیست که چگونه میشود یک کتاب داستان چاپ کرد...بحث بر سر این است که یک اثر اصیل و ماندگار خلق کرد..." خب...حالا اگر تو معتقدی که "کتاب دوشنبه" که به قول تو اولین تجربه های دانش اموختگان دانشگاه داستان نویسی صادقی ست یک اثر اصیل و ماندگار در ادبیات فارسی ست...مثلا اثری در ردیف آثار هدایت و چوبک و دولت آبادی و غیره...خب به هر حال این نظر توست و تاریخ درستی و یا نادرستی این ماجرا را نشان خواهد داد...!:)
راستی... این قضیه فال و علم غیب و اینجور چیزها هم احتمالا در امتداد همان سیاست قرمس قرمس کردن جنابعالی در جواب ان نوشته ی "عقاید یک کریشنا مورتی" که نیست؟:)

April 26, 2008 12:29 AM

دلقک جان (شماره 41):
اوکی...خب از اول بگو پدر جان مشکلت چیست...اگر مساله از اول همان "سنگ" بود که چرا انقدر دست دست کردی و من و خودت را اسیر کردی و آسمان ریسمان بافیدی به هم...میزدی و خلاص میکردی...!
شده است حکایت همان کسی که یک روز در راهی یکی از همسفرانش در حالت عصبانیت برمیگردد و به او میگوید"قرمساق"...این بنده ی خدا آن روز حسابی میرود توی لک اما چون شرایط مناسب نبوده جوابی نمیدهد...مدتها میگذرد و دوباره این دو دوست در مسیری با هم همسفر میشوند... این بنده ی خدا که در تمام این مدت این "قرمساق" توی دلش مانده بوده تصمیم میگیرد تلافی کند...و از انجا که آدم محافظه کاری بوده و نمیخواسته یکدفعه و بدون مقدمه به دوستش چنین چیزی بگوید از اول سفر همینجور در گوش این دوستش مرتب میگفته قُ قُ قُ قُ...و این دوستش هم هی با تعجب نگاهش میکرده که منظورش از این اصوات چیست... بعد از چند کیلومتر این قُ قُ قُ ها تبدیل میشود به قُر...قُر...قُر...و... خلاصه دردسرت ندهم...نزدیکهای مقصد که میرسند این بنده ی خدا مشغول قرمس...قرمس... کردن بوده که تازه دوزاری این دوستش میفتد و فریادش بلند میشود که پدر جان اگر میخواهی بگویی "قرمساق" بگو و خلاصم کن...!
جالا هم تو اینهمه "قر قر" کرده ای که اخر بگویی قرمساق...؟! خب پسر خوب این قرمساق را همان اول میگفتی و اینهمه وقت خودت و خودم را نمیگرفتی...اگر ناراحتی که در باره ات پست مینویسم پس چرا میآیی و در کامنتهای همان پستها هزار و یک جور نمک پرانی میکنی؟چرا یکبار من را نکشیدی کنار و در گوشم بگویی که فلانی با ما از اینجور شوخی ها نکن...من که کف دستم را بو نکرده ام که سهیل مثلا با خواندن آن پست من به اسم "عقاید یک کریشنامورتی" ناراحت شده است...تازه برعکس...کامنتهایت را که میخواندم فکر میکردم که طرف چقدر خوشش امده و سر ذوق امده است و چقدر ماجرا بامزه است...
یا سر همین نظر من در مورد داستان کوتاهت اگر یکبار بهم گفته بودی که باعث ناراحتی ات شده جلوی همه نظرم را پس میگرفتم و ولو شده به صورت مصلحتی اعتراف میکردم که اشتباه کرده ام...میگفتم دوباره که داستان را خوانده ام دیده ام بی انصافی کرده ام و مثلا نقاط قوتش فلان است و بهمان است...باور کن این کار را میکردم...اگر میدانستم آنقدر نظر بدون پرده پوشی من میرنجاندت که برگردی برای من چیزی شبیه کامنت ۳۵ بگذاری...
اما همانطور که به من شوک وارد شده بود و میدیدم داستانت حتی نزدیک به معمولی ترین نوشته های وبلاگت هم نیست میخواستم متقابلا به تو شوک وارد کنم...برای همین نظرم را با همه ی آن تلخی برایت نوشتم...تو فکر میکنی من از روی بدجنسی این کار را کردم...یا شاید از روی حسادت...یا هرچیز دیگری...اما واقعیت این است که من داشتم حرص میخوردم...از دست ان کلاس داستان نویسی و استادش که تو را مجبور کرده بود که بنشینی توی خانه و از یک صبح تا ظهر از خودت داستان صادر کنی...از تو که تن به چنین کاری دادی که مثل این رستوران های فست فود! داستان تولید کنی...یک قرمه سبزی را هم بگذاری سر گاز بیشتر از یک صبح تا ظهر طول میکشد که جا بیفتد...!انوقت تو با همه ی استعدادی که داری فکر میکنی داستان نوشتن همین یک سوژه پیدا کردن است و بعد سر همبندی کردن دیالوگها...اصلا سهیل جان من به درست یا غلط بودن ایده ام کاری ندارم...اصلا من بی سواد...من داستان نشناس و پشت کوهی...میخواهم بگویم آن چیزی را که تو کلوخ فرض کردی در اصل با نیت خیرخواهانه و دوستانه و خیلی هم حساب شده پرتاب شده بود...!
حالا فدای سرت...سنگت صاف بخورد وسط پیشانی من اگر اینگونه احساس بهتری پیدا میکنی...ولی کاش از همان اول این سنگ را مینداختی که انقدر با جوابهای چکشی و جبهه گیری های بی دلیل به بیراهه نمیرفتیم...! بهم نگو که اگر از اول هم این ماجراهای حاشیه ای را میگذاشتیم پشت پرانتز باز هم بحث همینگونه پیش میرفت...البته دیگر مهم نیست...مهم این است که تو قرمساقت را گفته ای و خلاص شده ای...البته امیدوارم!!

April 26, 2008 12:17 AM

راستی شری جان تو که کتاب داستان های دوشنبه را نخوانده ای از کجا مطمئنی مزخرف است ؟ لابد چون نويسندگانش شاگردهای ميرصادقی هستند ؟! شری جان اخیرا فال قهوه می گيری يا فال تاروت ؟ آخه ظاهرا علم غيب هم پيدا کرده ای !! ببخشيد من يک سری سئوالات راجع به ازدواج و مسافرت و....اين جور چيزها دارم ! راستش کمی نگران آينده ام هستم !! ميشه بيام خدمتت يک فال هم برای من بگيری ؟! خواهش می کنم !

April 25, 2008 11:25 PM

به امير : نه برادر من مطلقا انتظار ندارم کسی از داستان بچه گانه من تعريف و تمجيد کند . بحث اين نيست که کسی کلاس برود يا نرود . بحث بر سر تعميم دادن يک نظريه اشتباه از جايگاه عدم صلاحيت است . من حق ندارم به تو بگويم حتما بايد بروی کلاس . من نهايتا می توانم راجع به خودم تصميم بگيرم . در مورد سينما هم منتقد لزوما نبايد فيلم ساز باشد . اما قطعا بايد سينما را بشناسد . در غيرای اینصورت نقدش به لعنت خدا نمی ارزد . حرفم غير منطقی است ؟!

April 25, 2008 11:17 PM

شری جان کمی دير نيست ؟ منظورم صحبت از اتيکت و اين حرف ها است !! راستی اقا وقتی بر می داری برای من پست بالا می زنی چرا تحمل شنيدن جوابش را نداری ؟ واقعا اگر داستانی می نوشتی و سهيل برايت همين چيزهائی می نوشت که تو نوشتی واکنشت چی بود ؟ اقائی که دم از جنبه و اتيکت می زنی !! توئی که بر می داری می نویسی من بودم سهیل را با اردنگی بیرون می کردم چی شده که تحمل شنیدن نازک تر از گل نداری ؟! انتظار داری تشویقت کنم ؟!! اقائی که وقتی جوابت را می دهم می گوئی کامنت هايت را پاک می کنم !! بر چه اساسی بر می داری راجع به سهيل پست می نويسی ؟ شری جان . توئی که ظرفيت نداری خودت بگو چرا تا به حال اين همه پست راجع به سهيل و دوست دخترش . ۲ . سهيل و دختربازی !! ( ياللعجب !! ) ۳سهيل و داستان نوشتنش .... می نويسی ؟! شری جان ايا شده تا به حال راجع به تو پستی بنويسم ؟ نه ديگه عزيز من . کلوخ انداز را پاسخ سنگ است . وقتی به نظر خودت بانمکی و اينجا راجع به من بذله گوئی می کنی لطفا کمی هم جنبه و ظرفيت داشته باش. صحبت از سانسور کردن کامنت های من نکن که خودت هم می دانی اگر اينجا را سانسور کنی ديگر وبلاگ من را که نمی توانی سانسور کنی !!
حالا دوست داری يک پست راجع به شراگيم زند بنويسم ؟ خوشت می ايد ؟
حالا عيب ندارد . بر می داری پست می نويسی . چهار کلمه هم جواب شنيدی . نوش جانت . تا تو باشی بعد از اين اندازه گليمت را فراموش نکنی . اما در خاتمه . اين رو بدون که هنوز هم برای من عزيزی و تو را رفيقم می دانم . هنوز هم برای من همان شری سابقی . اگر هم از دست من ناراحت شدی بشين فکر کن که تو چی کار کردی و من چی کار کردم . نهايتا دفعه بعد وقتی خواستی طبق معمول راجع به من پست بنويسی کمی به عواقبش هم فکر کن !!
: )))

April 25, 2008 11:06 PM

دلقک جان اگر فکر ميکنی خوانندگان داستانت فقط بايد از تو تعريف و تمجيد کنند و اگر روزی روزگاری نقدی بر داستانت نوشتند يا نظر و عقيده ی خودشان را پيرامون کلاسهای داستان نويسی بيان کردند بايد حتمن کارکشته ی اين کار باشند و کتابهای چاپ شده اشان زينت بخش کتابفروشی های کوی و برزن باشد سخت در اشتباهی . اين دقيقا مثل اين است که بگويی همه منتقدین سينما بايد خودشان فيلمساز باشند تا بتوانند از فيلمی نقد بنويسند.

April 25, 2008 10:07 PM

لیلا جان (شماره ۳۷):
هیچکس منکر تجربه کردن و تمرین کردن و تکرار و تکرار کردن نیست...شما که کامنتها را با دقت خوانده ای به من بگو که کدام یکی از کامنتهای من ناقض تلاش و کوشش و تجربه و تمرین است؟ مگر من گفته ام و یا اعتقاد دارم که تولستوی و چخوف و داستایوفسکی و دیگران از همان اولین تجربه نوشتنشان شاهکارهایشان را خلق کرده اند...؟ بحث بر سر این است که نویسندگی را میشود رفت سر کلاس و مثلا مثل نواختن پیانو پله به پله در محضر استاد یاد گرفت تا بالاخره روزی به مقام استادی رسید؟من میگویم نمیشود...فرآیند نویسندگی چیزی نیست که بشود با فرمول و قانون و استاد و راهنما در ان پیشرفت کرد و در نهایت روزی نویسنده بزرگی شد...نهایت شکوفایی استعدادها در این قبیل کلاسها به قول سهیل همان داستانهای "کتاب دوشنبه"است...! بحث بر سر این نیست که چطور میشود کتاب داستان چاپ کرد...بجث بر سر این است که چطور میشود یک اثر اصیل و ماندگار خلق کرد...به هر حال من که نفهمیدم از کجای حرفهای من این تصور را پیدا کرده ای که من مخالف کوشش و تلاش و تمرین کردن در این راه هستم...!؟

April 25, 2008 9:04 PM

سهیل جان (شماره ۳۵ و ۳۶):
حرفهایت عینا تکرار همان حرفهای قبلی ست که جوابش را در همان کامنتهای قبلی داده ام (بحث حرفه ای بودن و نبودن و صاحب نظر بودن و نبودن و مانند آن...) که متاسفانه مثل نوار و بدون توجه به جوابهای من در حال تکرار است... (برای جواب این کامنتت مجددا رجوع کن به همان کامنت شماره ۲۷ )
جدای از این تکرار مکررات سر و کله ی یک چیز جدیدی دارد در لا به لای نوشته هایت پیدا میشود که نمیتوانم تحمل کنم و متاسفانه در صورت تکرار مجبور به ادیت و یا حذف کامنتهایت هستم...متاسفانه و هزار متاسفانه ظاهرا به هر دلیلی (حالا یا عصبانیت و یا گیر کردن وسط بحث و یا هر چیز دیگری که من نمیدانم) خیلی دوست داری این بحث وارد فاز دیگری شود که نه در شان من است و نه احتمالا در شان تو...پس خواهش میکنم احترام خودت را نگه دار...وقتی بهت میگویم احترام خودت را نگه دار به این خاطر نیست که من هم ممکن است از کوره در بروم و توهین متقابلی به تو بکنم...ارزش همان نان و نمکی که با هم خورده ایم خیلی بیشتر از این حرفهاست...به این خاطر میگویم که با نوشتن این قبیل چیزها (منظورم سطور اول کامنتت است) مسلما اگر از ارزش و احترام کسی کم بشود آن شخص من نیستم...پس خواهش میکنم لااقل به خاطر اینکه اتیکت هایت در چشم خوانندگان اینجا لکه دار نشود کمی مراقب حرف زدن خودت باشی...همین...!

April 25, 2008 8:48 PM

داستان سهیل را که همان چند روز قبل خونده بودم و نظرم رو هم در کامنتدونیش نوشتم . این پست و تک تک کامنت ها رو هم با دقت خوندم . شخصا تجربه ای در این مورد ندارم اما مجموع برخوردهایی که در این باب با اهلش داشتم باعث میشه در این مورد کاملا با سهیل موافق باشم . شراگیم جان با شعار دادن و روی هوا نمیشه به نتیجه رسید . تجربه تمرین و تکرا و تکرار ...

April 25, 2008 8:34 PM

از همين مهيار خودمان مثال می زنم . سالها از من کوچکتر است و اتفاقا فعلا هم دانشجو است . ولي در عوض هفته ای يکی دوتا مطلب چاپ شده دارد . با کلی نويسنده مصاحبه دارد . صد در صد اگر او نظری درباره نوشتن بدهد می پذيرم چون خيلی بيشتر از من تجربه دارد . جنابعالی هم اگر در اين زمينه تجربه داشتی قطعا فرمايشاتت را قبول می کردم . منتهی در حال حاضر روی چه حسابی می توان حرفهايت را پذيرفت ؟ جواب من را بالاخره ندادی و موضوع را کشاندی به عذر خواهی و...به صحرای کربلا . سئوال من ساده بود . می پرسم توئی که کلاس نرفتی و معتقدی خيلی کار درستی می کنی به چه نتيجه ای رسيده ای ؟ فرمودی من اگر جای ميرصادقی بودم و سهيل داستانش را می خواند با دوتا کشيده و اردنگی از کلاس پرتش می کردم بيرون !!! بله عزيز من بايد چند تائی اردنگی بخوری تا بفهمی يک اشتباه را نبايد تکرار کرد . منتهی وقتی بنشينم خانه و به به و چه چه که من چه استعدادی دارم و جرات نکنم حتی يک بار نوشته هايم را به ديگران نشان ندهم چگونه پيشرفت خواهم کرد ؟!!
اين چگونه رشد کردنی است ؟ خود گوئی و خود خندی عجب مرد هنرمندی !!
أره عزيز جان . نوشتن فقط و فقط با نوشتن و نقد شدن است که پيش می رود . بايد شاگردی کنی .توی همين کلاس ميرصادقی خانم های خانه داری هستند که اتفاقا در هر شرايطی هم در کلاس حاضر هستند و به هيچ عنوان غيبت نمی کنند . حاضرم سر شرفم شرط ببندم که نوشته هايشان کيلومترها از نوشته های تو جلوتر است . باور نمی کنی برو همين کتاب داستان های دوشنبه را بخوان و ببين کدام يک از نوشته هايت در حد داستان های چاپ شده در اين کتاب است ؟ نوشته های همين خانم های مسن و خانه دار را می گويم که نه ادعائی دارند و نه خودشان را کارشناس و...می دانند . آره عزيز من شاگردی کردند و به قول جنابعالی اردنگی خورده اند ...
تو فکر می کنی ميرصادقی لنگ شهريه ماهی بيست تومن من و امثال من است ؟ با هشتاد سال سن ؟ نه عزيز جان تجربه ای دارد که علاقمند به انتقالش است . باز خدا پدرش را بيامرزد که حاضر است با �