یک نفس راحت...

تقریبا قسر در رفتیم...در این چند ماهه فکر اول مهر مثل بختک افتاده بود به جانم که چطور باید دو و نیم میلیون جور کنیم و کرایه خانه و قسط آخر خرده ریزهایمان را بدهیم...هرچه هم جمع می شد یکهو یک خرج غیر مترقبه ای پیش می آمد و مثل آتش میفتاد به جان پس اندازمان...مثل آن تصادف کوفتی...گفته بودم؟ ولش کنید...نمی خواهم الان تعریف کنم...یعنی اول باید به مخم فشار بیاورم که قبلا در موردش نوشته ام یا نه...بعد که طبق معمول مخم جواب نداد باید بروم و کل آرشیو این دو سه ماهه اخیر را مرور کنم که ببینم چیزی در موردش نوشته ام یا نه...بعد اگر ننوشته بودم بیایم برایتان بنویسم که چطور شد آن زنک آمد کوبید به در سمت عقب ماشین ما و آخر سر من مقصر شدم...فرعی به اصلی...خب من ماشینم از اصلی رد شده بود...نصف بیشترش رد شده بود...این قانون فرعی به اصلی اصلا عادلانه نیست...ولش کنید...شاید همه اینها را قبلا گفته باشم و پاک حوصله تان را سر ببرم...مثل این پدربزرگها و مادربزرگها که چند تا جمله و یا خاطره کلیدی دارند و و راه به راه تحویل نوه نتیجه ها می دهند...بعد نوه نتیجه ها هم مجبورند به روی خودشان نیاورند و با ذوق و شوق ادا اطوارها و خاطرات هزار بار گفته شده را گوش کنند...مثلا همین پدر من چند تا خاطره دارد که آنقدر توی ذهنش رشد کرده اند که جای بقیه خاطراتش را به کل گرفته اند...یکی اینکه توی ترکمن صحرا یکبار با هلی کوپترشان جایی نشسته بودند که گرفتار ترکمن های عصبانی شدند و با چه اقبالی از مهلکه گریخته اند...یا یکی دو تا ماجرایی که برایش توی آمریکا پیش آمده بود...ماجراهای خیلی پیش پا افتاده...مثلا خدمتکاری که هر بار می آمد اتاقش را تمیز کند و ریخت و پاش و شلوغی اتاق پدرم را می دید این دو کلمه را به زبان می اورد که " Iranian Dirty" ...یا اینکه آنجا همیشه صبح ها نیمروی دو رو سرخ شده سفارش می داد...و البته شیرجه زدن های نفس گیرش را با هواپیمای اموزشی...خاطرات گذشته...گذشته های خوب و پر افتخار...همه مان دیر یا زود قفل میشویم به قسمتی از زندگی مان...وقتی که پیر تر شدیم و به سنی رسیدیم که دیگر چشم اندازی در رو به رو وجود نداشت مشغول گذشته ها می شویم...از میان تمام سالها و تمام خاطرات معدودی را نگه می داریم و باقی را دور میریزیم...من که تا به امروز هیچ چیز پر افتخاری در کارنامه ام نگذاشته ام برای روز پیری و کوری...فکر کنم هیجان انگیز ترین و قابل ذکر ترین اتفاق زندگی ام همان چند سفری باشد که با دوچرخه به این طرف و ان طرف رفته ام...چقدر ضایع...! ...نه؟...پاک نوه نتیجه ها را از خودم نا امید می کنم... پدر من به سن من که بود لااقل یکی دو تا قپه روی دوشش بود و چند تا گردان جلویش پا می چسباندند و خبردار می ایستادند و غلط نکنم آمریکایش را هم رفته بود...فکر کنم پسرم باید با تو سری هر هفته نوه ها را به دیدنم بیاورد و هر بار آه از نهاد آنها بلند کند که وای...بازم بابا بزرگ میخواد یک ساعت خاطره سفرش با دوچرخه به اصفهان رو تعریف کنه...!
چند روز پیش اتفاقا به خانوم شین میگفتم که نکند من وقتی پیر شدم از ان پیرمردهای خنگ و خرفت بشوم که حوصله همه را سر می برم...؟ گفت نه...تو کتاب میخوانی و کسانی که کتاب می خوانند مغزشان به این زودیها از کار نمی افتد...با خوشحالی گفتم یعنی مثل نجف دریابندری می شوم؟...حالا چرا نجف دریابندری ؟ چه میدانم...از دهنم پرید...آخر دارم این روزها کتاب مصاحبه اش را میخوانم...با کی؟ نمیدانم...حوصله هم ندارم بروم نگاه کنم...یعنی باید بروم توی اتاق و چراغ را روشن کنم و همین باعث بیدار شدن خانوم شین می شود و ارزشش را ندارد...فکر نمیکنم شما هم راضی باشید که به خاطر یک اسم که برای هیچکس هیچ معنای خاصی ندارد و به بحث ما هم ربط پیدا نمیکند خانوم شین را بی خواب کنیم...اصلا فرض کنید اسم یارو " مرتضی بهبهانی" هست...او که مهم نیست...مهم این است که من دارم مصاحبه اش را با دریابندری میخوانم...یعنی او یک خط سوال میکند و دریابندری سه صفحه جواب میدهد...حالا شما گیر داده اید به همان یک خط سوال که سوال کننده کیست؟ ...گیر الکی ندهید که اصلا حوصله ندارم...
داشتم میگفتم شاید خواندن چنین کتابی باعث شد که آن لحظه فکر کنم من هم پیر شدم باید مثل او بشوم...مثل دریابندری...هنوز آنقدر جالب حرف میزند که یک آدمی چند ماه و بلکه هم چند سال بدود برای اینکه با او حرف بزند و بعد حرفهایش را بدهد به انتشارات گردن کلفتی مثل مروارید چاپ کند...خب صد در صد این شخص با این سن و سال هنوز مخ و ملاجش سالم است...و همه اینها به خاطر این است که او هم در جوانی کتاب زیاد میخوانده...پس من هم مثل دریابندری میشوم و خانوم شین هم همین را تصدیق کرد...البته منهای خانه ای در بالای شهر و منزلت اجتماعی که حاصل یک عمر تلاش اوست...
از کجا به کجا رسیدیم؟...خوبی پستهای نصفه شبی این است که حرف تو را با خودش می برد و لازم نیست تو هی زور بزنی که جملات و موضوعات را با وصله پینه به هم بچسبانی و مرتبط ها و غیر مرتبط ها را از هم جدا کنی...الان با یک نگاه به بالای صفحه فهمیدم که داشتم در مورد دخل و خرج اول مهرم حرف میزدم که تا همین بیست روز پیش حتی نصفش هم جور نشده بود...ولی جور شد...نه دوچرخه را فروختم و نه خانوم شین دست به طلاهایش زد...آخرین قسط و سنگین ترین قسطمان را که مصادف شده بود با کرایه ششماهه دوم سال یکجا دادیم و یک نفس راحتی کشیدیم...فعلا یک نفس راحتی کشیدیم...

توسط در September 26, 2009 1:27 AM | لینک ثابت

نظرات

نظر شما

اگر قبلا در این وبلاگ نظر نداده اید، نظر شما توسط مدیر وبلاگ بررسی خواهد شد. تا آن زمان نظر شما نمایش داده نخواهد شد. از این که نظر داده اید متشکریم.

نام:

آدرس ایمیل:

آدرس وبلاگ:

کد را وارد کنید


حفظ مشخصات شخصی؟

نظر شما: (می توانید از کد های HTML نیز استفاده کنید.)